Τὰ μελετήματα τοῦ πέμπτου λόγου – Exercitia quinti capituli


κύων τὸν λαγὼν ὁρᾷ καὶ διώκει πρὸς ἄκρον τὸ ὄρος.

Caniculum (vel leporem) canis vidit et ad summum montem sequitur.

Pater fortiter clamat et servum ex domô vocat.

Ὁ δὲ πατὴρ μάλα βοᾷ τε καὶ τὸν δοῦλον ἐκ τοῦ οἴκου καλεῖ.

Ἆρ’ὁρᾶτε τὸν λαγών; Διὰ τί οὐ λύετε τὸν κύνα;

Num cuniculum videtis? Cur non canem solvitis?

Quid facitis, ô amici? Cur tacitis?

Τί ποιεῖτε, ὦ φίλοι; Διὰ τί σιγᾶτε;

Οὕτω κωφός ἐστιν ὁ ἀνὴρ ὥστε ἀεὶ μέγα βοῶμεν.

Tam surdus est vir ut semper fortiter vociferamur.

Tam validus est puer ut multum illum laudamus.

Οὑτω ἰσχυρός ἐστιν παῖς ὥστε μέγα αὐτὸν τιμῶμεν.

Ἐν νῷ ἔχομεν πρὸς τὸ ἄστυ βαδίζειν καὶ τοὺς χοροὺς ὁρᾶν.

Ad urbem ire chorosque videre volumus.

Ad delubrum adire volumus et deum colere

Βουλόμεθα πρὸς τὸ ἰερὸν βαδίζειν καὶ τὸν θεὸν τιμᾶν.

Μὴ οὕτω ῥᾴθυμος ἴσθι, παῖ· ἴθι πρὸς τὸ ὄρος καὶ ζήτει τὸν κύνα.

Noli tam ignavus esse, ô puer: Ad montem î et persequere canem!

Noli tam severus esse, ô ave. Certe non ego sum nocens.

Μὴ οὕτως χαλεπὸς ἴσθι, πάππε· Αἴτιος γὰρ οὐκ εἰμὶ ἐγώ.

Ἐλθὲ δεῦρο, παῖ· γὰρ ἡμέτερος δεσπότης ἡμᾶς καλεῖ.

Huc veni, ô puer: Noster igitur dominus nos invocat.

Τί ποεῖτε, δοῦλοι; Ἐγὼ γὰρ ὑμᾶς καλῶ, ὑμεῖς δὲ οὐκ ἀκούετε.

Quid facitis, ô servi? Ego vos invoco et non auditis!

Ἆρ’οὐκ ἀκούετέ μου; Φέρετέ μοι τὸ ἄροτρον.

Nonne me auditis? Aratrum mihi ferte!

Ἀλλ’, ὦ δέσποτα, νῦν φέρομεν αὐτό σοι.

Sed, ô domine, id nunc tibi ferimus.

Κάθιζε μεθ’ἡμῶν, ὦ παῖ, καὶ λέγε μοι τί πάσχεις.

Apud nos consede, ô puer, et dic mihi quod (quid) patiris.

Τὸν ἐμὸν κύνα ζητῶ, πάτερ· δὲ φέυγει ἀνὰ τὴν ὁδὸν καὶ οὐκ ἐθέλει ἐπανιέναι.

Quære meum canem, ô pater: Per viam fugit et revertere cursumnolit.

Θάρρει, παῖ· ἐγὼ γὰρ τὴν φωνὴν αὐτοῦ ἀκούω· ζήτει οὖν αὐτόν.

Quin age, ô puer: Eius sonum audio. Quære igitur eum.

Ὁρῶ αὐτὸν ἐπὶ ἄκρῳ τῷ ὄρει· ἰδού, νῦν τρέχει πρὸς ἡμᾶς.

Eum video in summô monte: Ecce, nunc ad nos properat.

Ἄγριος μὲν λύκος καὶ μέγας, δὲ παῖς τὴν μάχαιραν λαμβάνει καὶ τύπτει αὐτόν.

Agrestis magnusque est lupus sed puer sicam stringit et eum necat.

μὲν πάππος ἤδη πάρεστιν, δὲ Φίλιππος τὴν μάχαιραν αὐτοῦ λαμβάνει καὶ ἀποκτείνει τὸν λύκον.

Iam avus adest sed Philippus suam sicam stringit et lupum interficit.

Ο ΑΡΓΟΣ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΖΩΙΖΕΙ

Ὅ τε Φίλιππος καὶ ὁ πατὴρ βραδέως βαδίζουσιν ἀνὰ τὴν ὀδόν· ζητοῦσι γὰρ τὰ πρόβατα. Ἐπεὶ δὲ εἰς ἄκρον τὸ ὄρος ἥκουσιν, τὰ πρόβατα ὁρῶσιν· μένει γὰρ πρὸς τῇ ὁδῷ καὶ πολὺν θόρυβον ποιεῖ. Ὁ οὖν Δικαιόπολις, ‘τί πάσχει τὰ πρόβατα;’ φησίν· ‘σπεῦδε κατὰ τὴν ὁδόν, ὦ παῖ, καὶ γίγνωσκε διὰ τί τοσοῦτον θόρυβον ποιεῖ.’ Ὁ οὖν Φίλιππος σπεύδει κατὰ τὴν ὁδόν. Ἐπεὶ δὲ τοῖς προβάτοις προσχωρεῖ, μέγαν λύκον ὁρᾶ· τὸν οὖν πατέρα καλεῖ καὶ βοᾷ· ’Ἐλθὲ δεῦρο, ὦ πάτερ, καὶ βοήθει· μέγας γὰρ λύκος πάρεστι καὶ μέλλει τοῖς προβάτοις ἐμπίπτειν.’

Philippus paterque celeriter per viam eunt: Pecora igitur quærunt. Quum ad summum montem venti sunt, pecora vident: Apud viam quiescunt multumque faciunt stridorem. Dicæopolis autem, “quid patiuntur pecudes,” ait: “Propera per viam, ô puer!, et nosce quare tantum fragorem faciunt.” Philippus igitur per viam festinat. Quum ad pecora accedit magnum lupum intuetur: Patrem ergo invocat et sic clamat: “Huc veni, ô pater, et adiuva: Magnus lupus adest et evertere pecora vult.”

Philippus suusque pater pecudes quærunt. Ad viam gregem vident. Pecora igitur strepunt. Quum ad gregem Philippus accedit, magnum lupum vidit. Dicit patri sibi adiuvare.

τε Φίλιππος καὶ πατὴρ αὐτοῦ τὰ πρόβατα ζητοῦσιν. Πρὸς τῇ ὁδῷ ὁρῶσιν τὰ πρόβατα· πολὺν γὰρ θόρυβον ποιεῖ. Ἐπεὶ Φίλιππος τοῖς προβάτοις προσχωρεῖ, μέγαν λύκον ὁρᾷ. Ὁ δὲ Φίλιππος τῷ πατρὶ λέγει· ‘Βοήθει μοι.’

Ὁ οὖν Δικαιόπολις τὸν κύνα λύει καὶ, ‘ἴθι δή, Ἄργε,’ φησίν· ‘τὸν λύκον δίωκε· σὺ δέ, ὦ παῖ, μένε ἐνταῦθα.’ Ὁ μὲν οὖν Φίλιππος μένει πρὸς τῇ ὁδῷ, ὁ δὲ Ἄργος ὑλακτεῖ καὶ οὕτως ἀγρίως ὀρμᾷ ἐπὶ τὸν λύκον ὥστε ὁ λύκος ἀποφεύγει. Ὁ δὲ Φίλιππος καὶ πατὴρ τρέχουσι μεταὐτοὺς καὶ βοῶσι καὶ λίθους βάλλουσιν. Ἐνταῦθα δὴ τὸν κύνα καλοῦσι καὶ τὰ πρόβατα οἴκαδε ἐλαύνουσιν.

Dicæopolis igitur canem solvit et, “quin age, î!, ô Arge,” inquit: “lupum investiga: Tu autem, ô puer, hic manebis optime.” Philippus ergo apud viam quiescit sed Argus latrat et tam acriter lupô appropinquat ut lupus aufugit. Philippus igitur paterque post eos properant et magnos clamores tollunt et lapides in eos coniciunt. Ita canem illic invocat et pecudes domum reddunt.

Dicæopolis canem solvit. Philippus patre suô paret. Argus pecora investigat ac persequitur. Ita gregem vidit cum lupô magnô. Dein canis ad lupum accedit eumque fugat. Philippus et pater igitur domum cum grege caneque eunt.

Δικαιόπολις τὸν κύνα λύει· πείθεταο γὰρ τῷ πατρί. δὲ Ἄργος τὰ πρόβατα δίωκε. Οὕτως γὰρ τὰ πρόβατα σὺν τῷ μεγάλῳ λύκῳ ὁρᾷ. Τέλος δὲ ὁ κύων τῷ λύκῳ προσχωρεῖ καὶ φυγαδεύει αὐτόν. Ὅ οὖν τε Φίλιππος καὶ ὁ πατὴρ οἴκαδε ἀπέρχονται σὺν τῷ κυνί τε καὶ τοῖς προβάτοις.

Haud multos lupos in monte videmus infrequentesque in campos descendunt. Ergo quendam lupum necasse miramur. Puer est bonus et bene gregem curat sed non semper verum dicit.

Οὐχ ὁρῶμεν πολλοὺς λύκους ἐν τοῖς ὄρεσι καὶ σπανίως δὴ καταβαίνουσιν εἰς τοὺς ἀγροὺς. Θαυμάζομεν γὰρ ὅτι Φίλιππος λύκον τινὰ ἀπέκτονε. Ἀγαθὸς μὲν παῖς καὶ εὖ φυλάττει τὰ πρόβατα· τὰ δὲ ἀληθὴ οὐκ αεὶ λέγει. Σπεύδειν γὰρ εἰς τὸ ὄρος ἐν νῷ ἔχομεν καὶ τὸν νεκρὸν ζητεῖν.