Τὰ μελετήματα τοῦ ἕκτου λόγου – Exercitia sexti capituli

Τὸν κύνα λούω. Canem tergeo.

Ἡμεῖς λουόμεθα. Lavamur nos.

Ἡ μήτηρ τὸν παῖδα ἐγείρει. Mater puerum excitat.

Ὁ παῖς ἐγείρεται. Puer expergiscitur.

Ὁ δεπότης τοῦ πόνου παύει. Dominus laborare desinit.

Τοῦ πόνου παύομαι. Laborandi finem facio.

Ὁ δοῦλος τοὺς λίθους αἴρει. Servus lapides tollit.

Ὁ δοῦλος ἐγείρεται καὶ ἐπαίρει ἑαυτόν. Servus expergiscitur et surgit e lectô.

Οἱ παῖδες τὸν τρόχον τρέπουσιν. Pueri rotam persequuntur.

Ὁ δοῦλος πρὸς τὸν δεσπότην τρέπεται. Servus ad dominum volvit.

Οἴκαδε βαδίζειν βουλόμεθα. Domum ire volumus.

Οὔ σε φοβοῦνται. Non timent te.

Ἀργὸς γίγνῃ, ὦ δοῦλε. Piger mihi redis, ô serve!

Εἰς τὴν Κρήτην φικνούμεθα. Ad Cretam pervenimus.

Ὁ βασιλεύς ἡμᾶς δέχεται. Rex recipit nos.

Καθίζειν βουλόμεθα. Considere volumus.

Non vereor te. Οὔ σε φοβοῦμαι.

Noli timere, ô amici! Μὴ φοβεῖσθε, ὦ φίλοι.

Pigri fiunt. Ἀργοὶ γίγνονται.

Πρὸς τὸν ἀγρὸν ἐρχόμεθα. In agrum imus.

Πρὸς τὴν ὁδὸν καθίζουσιν. Ad viam considunt.

Ἐκ τῆς οἰκίας σπεύδει. Ex domibus properat.

Ἀπὸ τῆς νήσου πλέουσιν. Ab insulâ navigant.

Κατὰ τὴν ὁδὸν πορεύονται. Per viam proficiscuntur.

Μετὰ τῶν ἑταίρων φεύγει. Suis cum sociis fugit.

Ἐν τῷ λαβυρίνθῳ μένετε. In labyrinthô remanete!

γεῖσθε μῖν πρὸς τὴν κρήνην. Duc nos ad fontem…

Οἱ παῖδες τρέχουσιν νὰ τὴν δόν. Pueri festinant sursum per viam.

Αἱ παρθένοι καθίζουσιν ὑπὸ τῷ δένδρῳ. Puellulæ sub arbore considunt.

κύων ρμᾶται πὶ τὸν λύκον. Canis lupô appropinquat.

Οἱ ταίροι εἰς τὸν λαβύρινθον εἰσέρχονται. Socii ad labyrinthum adeunt.

νὴρ μῖν οὐ πείθεται. Vir vobis non paret.

Πείθεσθέ μοι, ὦ παῖδες. Mihi parete, ô pueri!

Πάρεχέ μοι τὸ ἄροτρον. Da mihi aratrum!

Τὸν μῦθον τῷ παιδὶ λέγω. Fabulam puerô narro.

στι τῷ αὐτουργῷ ἄτροτρον. Agricolæ aratrum est.

αὐτουργός, Δικαιόπολις [ταυτόν στιν νὴρ ς δικαιός στιν τοῖς συμπατριότοις τε καὶ τῷ αυτοῦ πόλει] νόματι, τοῖς βουσὶν εἰς τὸν γρὸν γεῖται. Agricola, nomine Dicæopolis [i. e., vir qui iustus est civibus suis civitateque suâ], boves in agrum ducit.

Ὁ παῖς τὸν λύκον λίθοις βάλλει. Puer præcipitem canem lapide agit.

Ἡ γυνὴ τῷ ἀνδρὶ πολὺν σῖτον παρέχει. Mulier multum cibi maritô dat.

δεσπότης τοὺς δόυλους τοσαύτῃ βοῇ καλεῖ στε φοβοῦνται. Dominus talibus vocibus servos vocat ut eum verentur.

στι δὲ τῷ παιδὶ καλὸς κύων. Puerô pulcher canis est.

Nonne mihi parere vis, ô puer? Πείθεσθαί μοι οὐ βούλῃ, παῖ;

Dic mihi fabulam. Λέγε μοι τὸν μῦθον.

Aratrum tibi do. Παρέχω σοι τὸ ἄροτρον.

Magnus bos agricolæ est. Γεωργῷ ἐστι μακρὸς βοῦς.

Iuvenis, nomine Theseus, socios audacter ducit. Νεανίας τις, ὀνόματι Θησεύς, ἀνδρείως

Puer lapide lupum pulsat. Λύθῳ ὁ παῖς τὸν λύκον βάλλει.

Puellula cibum amicô dat. Ἡ παρθένος παρέχει τὸν σῖτον τῷ φίλῳ.

Servus boves aculeô pulsat. Ὁ δοῦλος τοὺς βοῦς κεντρῷ κεντεῖ.

Puellula portis appropinquat. Ἡ παρθένος πρωχωρεῖ ταῖς πύλαις.

Posterô diê Athenienses e labyrinthô effugiunt. Τῇ δ’ὑστεραίᾳ οἱ Ἀθηναῖοι ἀποφεύγουσιν ἐκ τοῦ λαβυρίνθου.

Ὁ Θησεὺς βούλεται τοὺς ἑταίρους σῴζειν.

Theseus socios servare vult.

Multum Ægeus veretur sed illô paret.

Μάλα γὰρ φοβεῖτε Αἰγεὺς ἀλλὰ πείθεται αὐτῷ.

Οἱ μὲν Ἀθηναῖοι ἀφικνοῦνται εἰς τὴν νῆσον, δὲ βασιλεὺς δέχεται αὐτούς.

Athenienses ad insulam perveniunt et rex eos accipit.

Οἱ μὲν ἑταῖροι μάλα φοβοῦνται, δὲ Θησεὺς αὐτοῖς ἀνδρείως ἡγεῖται.

Socii multum timent sed Theseus eos strenuê ducit.

Μὴ μάχεσθε, φίλοι, μηδὲ βοᾶτε λλὰ σιγᾶτε.

Noli pugnare, ô amici, neque clamare sed silete!

Noli Minotaurum timere, ô vos passi graviora socii, sed macte virtute estote.

Μὴ τὸν Μινώταυρον φοβεῖσθε, φίλοι, ἀλλὰ ἀνδρείως ἔστε.

Ἐπεὶ νὺξ γίγνεται, παρθένος ἔρχεται πρὸς τὰς πύλας.

Cum ellucescit, navis ad insulam advenit.

Ἐπεὶ πρῶτον ἡμέρα γίγνεται, ναῦς ἀφικνεῖται εἰς τὴν νῆσον.

Ἐπεὶ Θησεὺς ἀποκτείνει τὸν Μινώταυρον, ἑπόμεθα αὐτῷ ἐκ τοῦ λαβυρίνθου.

Cum Theseus Minotaurum necat, eum sequimur e labyrinthô.

Cum in Cretam proficiscimur, insulas multas videmus.

Ἐπεὶ εἰς Κρήτην ἀφικνοῦμεθα, πολλὰς νήσους ὁρῶμεν.

Ὁ ΘΗΣΕΥΣ ΤΗΝ ἈΡΙΑΔΝΗΝ ΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ.

Οὕτως οὖν ὁ Θησεὺς τοὺς ἑταίρους σῴζει καὶ ἀπὸ τῆς Κρήτης ἀποφεύγει. Πρῶτον μὲν οὖν πρὸς νῆσόν τινα, Νάξον ὀνόματι, πλέουσιν. Ἐπεὶ δὲ ἀφικνοῦνται, ἐκβαίνουσιν ἐκ τῆς νεὼς καὶ ἀναπαύονται. Ἐπεὶ δὲ νὺξ γίγνεται, οἱ μὲν ἄλλοι καθεύδουσιν· ὁ δὲ Θησεὺς οὐ καθεύδει ἀλλὰ ἥσυχος μένει· οὐ γὰρ φιλεῖ τὴν Ἀριάδνὴν οὐδὲ βούλεται φέρειν αὐτὴν πρὸς τὰς Ἀθήνας. Δι΄ὀλίγου οὖν, ἐπεὶ καθεύδει ἡ Ἀριάδνη, ὁ Θησεὺς ἐγείρει τοὺς ἑταίρους καί, ‘σιγᾶτε, ὦ φίλοι,’ φησίν· ‘καιρός ἐστιν ἀποπλεῖν. Σπεύδετε οὖν πρὸς τὴν ναῦν.’ Ἐπεὶ οὖν εἰς τὴν ναῦν ἀφικνοῦνται, ταχέως λύουσι τὰ πείσματα καὶ ἀποπλέουσιν· τὴν δ’Ἀριάδνην λείπουσιν ἐν τῇ νήσῳ.


THESEUS ARIADNAM RELINQUIT.

Theseus igitur sic socios servat et ab insulâ Cretâ aufugit. Primum ad quandam insulam, Naxus nomine, navigant. Cum adveniunt, ex nave exeunt et proficiscuntur. Cum nox fit illi quiescunt sed Theseus non dormit at compositô animô quietus manet: Haud enim Ariadnam amat neque illam ad Athenas ferre vult. Confestim Theseus dum Ariadna dormit socios excitat ac, “silete, ô amici,” ait: “tempus navigandi esst. Properate ad navem!” Cum in navem conscendunt, celeriter rudentes solvunt et in insulâ Ariadnam relinquentes navigant.

Εἰς τὴν Κρήτην ἀποφεύγουσιν τε Θησεὺς καὶ οἱ ἑταῖροι αὐτοῦ. Ἐπεὶ εἰς τὴν νῆσον ἀφικνοῦνται, οἱ ἑταῖροι παύονται τῶν ἔργων ἀλλὰ Θησεὺς πολύμητις οὺ καθεύδει διότι οὐκ ἐρᾶ τῆς Ἀριάδνης καὶ αὐτὴν βούλεται καταλείπειν. Ἐπεὶ τε Θησεὺς ἐγείρει τοὺς ἑταίρους, λέγει δὲ αὐτοῖς ὅτι καιρός ἐστιν ἀποφεύγειν καὶ τὴν γὰρ Ἀριάδνην καταλείπειν.

Ad Cretam Theseus et illius socii aufugiunt. Cum ad insulam adveniunt, socii laborare desinunt sed Theseus ille audax non dormit quia parum Ariadnam amat atque relinquere eam vult. Cum Theseus socios excitat, illis dicit tempus aufugiendi esse ariadnamque relinquendi.

Ἐπεὶ δὲ ἡμέρα γίγνεται, ἀναγείρεται Ἀριάδνη καὶ ὁρᾷ ὅτι οὔτε Θησεὺς οὔτε οἱ ἑταῖροι πάρεισιν. Τρέχει οὖν πρὸς τὸν αἰγιαλὸν καὶ βλέπει πρὸς τὴν θάλατταν· τὴν δὲ ναῦν οὐχ ὁρᾷ. Μάλιστα οὖν φοβεῖται καὶ βοᾷ· ‘Ὦ Θησεῦ, ποῦ εἶ; Ἆρα με καταλείπεις; Ἐπάνελθε καὶ σῴζε με.’

Cum ellucescit, Ariadna expergiscitur et non adesse Theseum vidit neque eius socios. Ad litus enim properat atque ad mare oculos versat nullam navem videns. Multum veretur et clamat: “Ô Theseu, ubinam es? Num relinquis me? Redi ad me ac serva me!”

Dum Ariadnam eum invocat, deus Bacchus a cælô oculos versat ad terram: Vidit ergo Ariadnam et in eius amorem cadit. Ergo igitur de cælô volat ad terram. Cum ad insulam pervenit, ad eam appropinquat et dicit: “Ariadna, noli me timere! Hic ego sum certe et te servare volo: Veni mecum ad cælum.” Ariadna igitur gaudet et cum illô it. Bacchus eam portat in cælum: Ariadna demum dea fit et cum illô in æternum in cælô.

Ἐν Ἀριάδνη καλεῖ αὐτόν, Διόνυσος θεὸς βλέπει ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ πρὸς τὴν γῆν· βλέπει καὶ τὴν Ἀριάδνην τε καὶ ἑρᾷ αὐτοῦ. Πέπεται δὲ ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν καὶ λέγει· ΄ὦ Ἀριάδνη, μὴ φοβοῦ· ἐγὼ γάρ εἰμι, Διόνυσος, φιλῶ σε τε καί σε σῴζειν βούλομαι· ἐλθὲ δεῦρο μετὰ μοῦ εἰς τὸν οὐρανόν.΄ οὖν γὰρ Ἀριάδνη χαίρει καὶ ἕπεται αὐτῷ. Ὁ δὲ Διόνυσος γὰρ αὐτὴν ἀναφέρει εἰς τὸν οὐρανόν.