Τὰ μελετήματα τοῦ ἑβδόμου λόγου – Exercitia septimi capituli


Ὁ παῖς ἑαυτὸν ἐπαίρει καὶ πρὸς τὸν ἀγρὸν σπεύδει. Puer surgit et ad agrum properat.

Οἱ παῖδες ἑαυτοὺς ἐπαίρουσι καὸ πρὸς τὸν ἀγρὸν σπεύδουσιν. Pueri surgunt et ad agrum properant.

παιρε σεαυτήν, ὦ γύναι, καὶ ἐλθὲ δεῦρο. Surge, ô mulier, et veni huc!

παίρετε μᾶς αὐτάς, γυναῖκες, καὶ λθετε δεῦρο. Surgite, ô mulieres, et venite huc!

Οὐκ θέλω μαυτὴν παίρειν· μάλα γὰρ κάμνω. Surgere nolo: fessus sum.

Οὐκ θέλομεν μᾶς αὐτὰς παίρειν· μάλα γὰρ κάμνομεν. Surgere nolumus: fessi sumus.

Τίνι λέγει παρθένος τὸν μῦθον; ρ΄ἑαυτῇ λέγει; Cui virgo fabulam dicit? Num ipsæ?

πατὴρ τὴν θυγατέρα μεθ΄ἑαυτοῦ καθίζει. Pater filiam apud eum statuit.

Οἱ πατέρες τὰς θυγατέρας μεθ΄ἑαυτῶν καθίζουσιν. Patres filias apud eos statuunt.

παῖς τὸν τοῦ πατρὸς κύνα ὁρᾷ ἀλλ΄οὐχ ὁρᾷ τὸν ἑαυτοῦ. Puer canem patris vidit: eius autem non vidit canem.

Μὴ εἴσιτε εἰς τὸ ἄντρον, φίλαι· αὐτοὶ γὰς ὑμᾶς αὐτοὺς εἰς μέγιστον κίνδυνον ἄγετε. Noli ire in antrum, ô amici: vosmet ipsos igitur in magnum periculum tenditis.

Βοήθει ἡμῖν, Ὀδυσσεῖ· οὐ γὰρ δυνάμεθα ἡμᾶς αὐτοὺς σῴσειν. Succurre nobis auxiliô, ô Vlysses: nosmet ipsos haud servare possumus.

Ἡ γυνὴ τιμᾷ τὴν σώφρονα παρθένον. Mulier prudentem virginem laudat.

Αἱ γυναῖκες τιμῶσι τὰς σώφρονας παρθένους. Mulieres laudant virgines prudentes.

Ὁ ἀνὴρ μῦθόν τινα τῇ παιδὶ λέγει. Vir puerô fabulam quandam dicit.

Οἱ ἄνδρες μύθους τινὲς τοῖς παισὶν λέγουσιν. Viri fabulas quasdam pueris dicunt.

Μὴ φοβοῦ τὸν χειμῶνα, φίλε. Noli tempestatem timere, ô amice.

Μὴ φοβεῖσθε τοὺς χειμῶνας, φίλοι. Nolite tempestates timere, ô amici.

Βούλομαι γιγνώσκειν τίς ἐν τῷ ἄντρῳ οἰκεῖ. Quis antrum incolit scire volo.

Βουλόμεθα γιγνώσκειν τίνες ἐν τοῖς ἄντροις οἴκουσιν. Qui antrum incolunt scire volumus.

παῖς οὐ βούλεται ἡγεῖσθαί μοι πρὸς τὴν θάλατταν. Puer ad mare nos ducere non vult.

Ἀγνοῦμεν τὰ τῶν παίδων ὀνόματα. Puerorum nomina nescimus.

Ἀγνοῶ τὸ τοῦ παιδὸς ὄνομα. Pueri nomen nescio.

Οἱ πατέρες τοὺς παῖδας κελεύουσι τιμᾶν τοὺς θεούς. Patres laudare deos imperat pueris.

πατὴρ τὸν παῖδα κελεύει τιμᾶν τὸν θεόν. Pater laudare deum imperat puerô.

Εἶπετε ἡμῖν τί ποιοῦσιν οἱ ἄνδρες. Dicite nobis quid viri faciunt (quod viri faciant).

Eἰπέ μοι τί ποιεῖ ἀνήρ; Dic mihi quid vir facit (quod vir faciat).

Παῖδες τινες τοὺς κύνας εἰς τοὺς ἀγροὺς εἰσάγουσιν. Quidam pueri canes in agros inducunt.

Παῖς τις τὸν κύνα εἰς τὸν ἀγρὸν εἰσάγει. Quidam puer canem in agrum inducit.

Αἱ μητέρες οὐκ ἐθέλουσι ταῖς θυγατράσι πρὸς τὴν πόλιν ἡεγεῖσθαι. Matres filias suas in urbem ducere nolunt.

μήτηρ οὐκ ἐθέλει τῇ θυγατρὶ πρὸς τὴν πόλιν ἡγεῖσθαι. Mater filiam suam in urbem ducere non vult.

Τίς ἐν τῷ ἄντρω οἰκεῖ; Γίγας τις φοβερὸς ἐν τῷ ἄντρῳ οἰκεῖ. Quis antrum incolit? Gigas quidam et metuendus antrum incolit.

Τίνα ἐν τῇ οἰκίᾳ ὁρᾷς; Γυναῖκά τινα ἐν τῇ οἰκίᾳ ὁρῶ. Quid domi intueris? Feminam quandam domi intueor.

Τίσιν εἰς τὴν πόλιν ἡγῇ; Δούλοις τισὶν εἰς τὴν πόλιν ἡγοῦμαι. Qui in urbem ducis? Servos quosdam in urbem duco.

Τίνος ἄροτρον πρὸς τὸν ἀγρὸν φέρεις; Φίλου τινὸς ἄροτρον φέρω. Cuius aratrum in agrum fers? Cuiusdam socii aratrum in agrum fero.

Τίνι ἐστὶν οὗτος κύων; Ἔστι τῷ ἐμῷ πατρί. Cui hic canis? Meô patrist.

Ο ΤΟΥ ΘΗΣΕΩΣ ΠΑΤΗΡ ΑΠΟΘΝΗΙΣΚΕΙ

Ἐπεὶ δὲ ὁ Θησεὺς πρὸς τὴν Κρήτην μέλλει ἀποπλεῖν, ὁ πατὴρ αὐτῷ λέγει· ‘Ἐγὼ μάλιστα φοβοῦμαι ὑπὲρ σοῦ, ὦ παῖ· ὅμως δὲ ἴθι εἰς τὴν Κρήτην καὶ τόν τε Μινώταυρον ἀπόκτεινε καὶ σῷζε τοὺς ἑταίρους· ἔπειτα δὲ οἴκαδε σπεῦδε. Ἐγὼ δέ, ἕως ἂν ἄπῃς, καθ΄ἡμέραν ἀναβήσομαι ἐπὶ ἄκραν τὴν ἀκτὴν, βουλόμενος ὁρᾶν τὴν σὴν ναῦν. Ἀλλ΄ἄκουέ μου· ἡ γὰρ ναῦς ἔχει τὰ ἱστία μέλανα· σὺ δέ, ἐὰν τόν τε Μινώταυρον ἀποκτείνῃς καὶ τοὺς ἑταίρους σώσῃς, οἴκαδε σπεῦδε, καὶ ἐπειδὰν ταῖς Ἀθήναις προσχωρῇς, στέλλε μὲν τὰ μέλανα ἱστία, αἶρε δὲ τὰ ἱστία λευκά. Οὕτω γὰρ γνώσομαι ὅτι σῶοί ἐστε.’

THESEI PATER DECEDIT..

Cum Theseus in Cretam proficisci constituit, pater ei dicit: “De te maxime timeo, ô fili, attamen i! I ad Cretam et Minotaurum neca atque serva socios!, dein domum recede. Egomet cum primum proficisceris, quotidie in summum promunturium ascendam navem tuam conspicere volens. Sed audi me: Navis vela habet atra: at tu, cum eum Minotaurum necaveris, domum reverte et cum primum Athenas appropinquaveris, tum tolle atra, tum extolle alba vela. Sic saluos uos esse sciam.”

Ægeus in summum promunturium ascendere vult cum Theseus absit. Sic reditum intuetur. Theseô extollere alba in reditû tollereque atra vela imperat.

οὖν Αἰγεὺς ἐπὶ ἄκραν τὴν ἀκτὴν ἀναβαίνειν βούλεται ἐπεὶ Θησεὺς ἄπεστιν. Οὕτω γὰρ τόν αὐτοῦ νόστον γνωρίζει. Κελεύει δὲ τόν Θησέα τὰ μὲν μέλανα ἱστία στέλλειν καὶ δὴ καὶ τὰ δὲ λευκὰ αἴρειν.


P.S.: desunt quædam. paulo post hoc finiam. ignoscite mihi.