ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

More files

2011-10-10T08:39:00.000-07:00

For those interested in scholia and ancient commentaries, I will add soon some audio files from Eleanor Dickey's Ancient Greek Scholarship. They will consist of Greek-Spanish vocabulary lessons from the Glossary of Grammatical Terms. So keep an eye on it!

PS: I know that it would be much better to make some Greek-Latin or Greek-English vocabulary lessons, but this kind of technical terms are very difficult to put into Latin, and my English pronunciation is too disastrous. Anyway, even if you don't know Spanish, I hope it will be easy to understand.

Yours sincerely,

Jaume

2010-10-13T08:48:00.000-07:00

ΑΘΗΝΑΖΕ ΜΕΡΗ Α' & B'

ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ

COLLOQVIA

ΛΟΓΟΠΟΙΟΙ

GRAMMATICAL TERMS (new!)

2010-09-07T07:09:00.000-07:00

ΑΘΗΝΑΖΕ ΜΕΡΟΣ Α΄

Athènaze: Introduzione al greco antico. Volume I.

Maurice Balme, Gilbert Lawall
Luigi Miraglia, Tommaso Francesco Bòrri

Edizioni Accademia Vivarium Novum 2007 con gli auspici dell' Istituto Italiano per gli Studi Filosofici (edizione riveduta e corretta)

1.- τὸ πρῶτον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

2.-τὸ δεύτερον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

3.- τὸ τρίτον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

4.- τὸ τέταρτον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

5.- τὸ πέμπτον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

6.- τὸ ἕκτον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

7.- τὸ ἕβδομον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

8.- τὸ ὄγδοον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

9.- τὸ ἔνατον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

10.- τὸ δέκατον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

11.- τὸ ἐνδέκατον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

12.- τὸ δωδέκατον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

13.- τὸ δέκατον καὶ τρίτον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

14.- τὸ δέκατον καὶ τέταρτον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

15.- τὸ δέκατον καὶ πέμπτον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

16.- τὸ δέκατον καὶ ἕκτον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

ΑΘΗΝΑΖΕ ΜΕΡΟΣ B'

Athènaze: Introduzione al greco antico. Volume II.

17.- τὸ ἑπτακαιδέκατον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

18.- τὸ ὀκτωκαιδέκατον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

19.- τὸ ἐννεακαιδέκατον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

20.- τὸ εἰκοστὸν κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

21.- τὸ εἰκοστὸν καὶ πρῶτον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

22.- τὸ εἰκοστὸν καὶ δεύτερον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

23.- τὸ εἰκοστὸν καὶ τρίτον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

24.- τὸ εἰκοστὸν καὶ τέταρτον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

25.- τὸ εἰκοστὸν καὶ πέμπτον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

26.- τὸ εἰκοστὸν καὶ ἕκτον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

27.- τὸ εἰκοστὸν καὶ ἕβδομον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

28.- τὸ εἰκοστὸν καὶ ὄγδοον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

(cetera mox addentur)

2010-09-07T05:49:00.000-07:00

This is a selection of vocabulary from Eleanor Dickey's Ancient Greek Scholarship, Chapter 6, Glossary of Grammatical Terms. They're Greek-Spanish.

Ζ (desunt)

Η (desunt)

ΑΘΗΝΑΖΕ ΜΕΡΟΣ Β΄, 28, ΡΗΜΑΤΑ

2010-09-06T11:08:00.000-07:00

· Verba vicesimi octavi capituli

ΑΘΗΝΑΖΕ ΜΕΡΟΣ Β΄, 27, ΡΗΜΑΤΑ

2010-08-30T02:43:00.000-07:00

· Verba vicesimi septimi capituli

ΑΘΗΝΑΖΕ ΜΕΡΟΣ Β΄, 27, ΛΟΓΟΣ

2010-08-25T09:53:00.000-07:00

· Sermonem vicesimi septimi capituli

ΑΘΗΝΑΖΕ ΜΕΡΟΣ Β΄, 26, ΡΗΜΑΤΑ

2010-08-23T03:07:00.000-07:00

· Verba vicesimi sexti capituli

ΑΘΗΝΑΖΕ ΜΕΡΟΣ Β΄, 25, ΡΗΜΑΤΑ

2010-08-15T12:27:00.000-07:00

· Verba vicesimi quinti capituli

ΑΘΗΝΑΖΕ ΜΕΡΟΣ Β΄, 25, ΛΟΓΟΣ

2010-08-12T11:24:00.000-07:00

· Sermonem vicesimi quinti capituli

ΑΘΗΝΑΖΕ ΜΕΡΟΣ Β΄, 24, ΡΗΜΑΤΑ

2010-08-11T13:30:00.000-07:00

· Verba vicesimi quarti capituli

ΛΟΓΟΠΟΙΟΙ, ΞΕΝΟΦΩΝ, ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ, IV, 29-32

2010-08-09T13:19:00.000-07:00

· Ξενοφῶν, Συμπόσιον, IV, 29-32 (etiam latine)

ΑΘΗΝΑΖΕ ΜΕΡΟΣ Β΄, 23, ΡΗΜΑΤΑ

2010-08-08T04:27:00.000-07:00

· Verba vicesimi tertii capituli

ΑΘΗΝΑΖΕ ΜΕΡΟΣ Β΄, 23, ΛΟΓΟΣ

2010-08-06T09:33:00.001-07:00

· Sermonem vicesimi tertii capituli

ΑΘΗΝΑΖΕ ΜΕΡΟΣ Β΄, 21, ΡΗΜΑΤΑ

2010-05-14T11:50:00.000-07:00

· Verba primi capituli

2010-05-06T09:57:00.001-07:00

Iacomus nuper addidit:

· Ἀριστοτέλης, Ἠθικῶν Νικομαχείων, I, 1-4

2010-04-03T11:25:00.000-07:00

Iacomus nuper refecit:

· Verba quinti capituli

2010-04-03T08:17:00.000-07:00

Iacomus nuper addidit:

· Verba septimi decimi capituli

2010-04-01T09:02:00.001-07:00

Iacomus nuper refecit:

· Verba quarti capituli

2010-03-29T11:55:00.001-07:00

Iacomus nuper addidit:

· Verba sexti decimi capituli

2010-03-23T09:43:00.000-07:00

Iacomus nuper addidit:

· Διογένης Λαέρτιος, Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων, IX, 39 (etiam latine)

2010-03-16T12:24:00.000-07:00

Iacomus nuper addidit:

· Λουκιανοῦ, Δημώνακτος Βίος, 25 (etiam latine)

2010-02-17T11:25:00.001-08:00

Iacomus nuper addidit:

· Verba duodecimi capituli

2010-02-06T08:35:00.000-08:00

Iacomus nuper addidit:

· Verba undecimi capituli

2010-01-30T05:18:00.001-08:00

Iacomus nuper addidit:

· Verba decimi capituli

2010-01-17T06:41:00.000-08:00

Iacomus nuper addidit:

· Θεόφιλου Αντιοχείας, Προς Αυτόλυκον, I, 8

2010-01-16T08:46:00.001-08:00

Iacomus nuper addidit:

· Verba noni capituli

2009-09-08T14:47:00.000-07:00

Si quis vestrum, fortissimi viri, studere vel legere solet apud libros veteres in quibus editores ligaturis obscuris utuntur, haec pagina valde utilis erit.

Εἴ τις ὑμῶν, ὦ ἄνδρες δικασταί, χρᾶται ταῖς παλαιαῖς βίβλαις ἐν αἳς οἱ τυπόγραφοι τοῖς σκοτεινοῖς συμπλέγμασιν χρῶνται, αὕτη ἡ γραφὴ μάλα συμφόρη ἔσται.

Pedro Simón Abril: La gramatica griega escrita en lengua castellana, para que desde luego puedan los niños aprender la lengua griega, juntamente con la latina, conforme al Consejo de Quintilliano con el aiuda i favor de la vulgar pars I, πρῶτον μέρος p. 28 - 29

2009-09-08T07:07:00.000-07:00

Iacomus nuper addidit:

· Verba quarti capituli

· Verba quinti capituli

capitulum xvii

2009-09-03T03:19:00.000-07:00

colloquium leidense

2009-08-07T10:53:00.000-07:00

· Colloquium leidense

Περὶ συναναστροφῆς.
Καθημερινὴ συναναστροφή.

1. Ἡμέρα. ἥλιος ἁνέτειλεν. ἡλίου ἀνατολή. φῶς. φάος. ἤδη φωτίζει. ἠώς. προ φάους. πρωί ἔγρομαι. ἠγέρθη ἐκ τῆς κλίνης. κλίνη. ἐγρηγόρησεν ἐχθὲς ἐπὶ πολύ. ἔνδυσόν με. δὸς ἐμοὶ ὑποδήματα καὶ τοὺς πίλους καὶ ἀναξυρίδας. ἤδη ὑπεδέθην.

2. Ἔνεγκε ὕδωρ πρὸς χεῖρας. ὕδωρ. κόγχη. χεῖρες ῥυπαραί εἰσιν. ῥύπος. πηλός. σήπων. λίπος. λελιπωμένον. νίπτω. ἤδη ἐνιψάμην τὰς ἐμὰς χεῖρας καὶ τὴν ὄψιν. καταμάσσω. ἀκμὴν οὐ κατέμαξα. προέρχομαι. ἔζω ἐκ τοῦ κοιτῶνος. ἔρχομαι. ἀπέρχομαι εἰς τὴν σχολήν.

3. Πρῶτον ἀσπάζομαι τὸν διδάσκαλον, ὃς ἐμὲ ἀντησπάσατο. χαῖρε διδάσκαλε. χαίρετε συμμαθηταί. μαθηταί. συμμαθηταί, τόπον ἐμοὶ δότε ἐμόν. βάθρον. ὑποπόδιον. δίφρος. σύναγέ σε.

4. Ἐκεῖ προσχωρεῖτε. ἐμὸς τόπος ἐστίν. ἐγὼ προκατέλαβον. ἐκάθισα. κάθημαι. μανθάνω. μανθάνεις. μελετῶ. μελετᾶις. ἤδη κατέχω τὴν ἐμὴν ἀνάγνωσιν. ἐμός. ἐμή. ἐμόν. ἐμοί. ἡμέτερος. ἡμετέρα. ἡμέτερον. ἡμῖν. σόν. σός. σοί. ὑμεῖς. ἡμεῖς. ὑμέτερον. ὑμῖν λέγω. ἤδη δύναμαι. ἐδυνήθην. ἀποδοῦναι. ἀποδίδωμι. ἀπέδωκα.

5. Ἄλλαξόν μοι. γράψον. γράφω. γραφείς. γραφή. γραφεύς. γράμμα. γράμματα. Ἑλληνικά. Ῥωμαϊκά. Ῥωμαϊστὶ ἐλάλησεν. γράμματα ῾Ελληνικά. συλλαβαί. ὄνομα. ὀνόματα.

6. Ἔλαβον καὶ ἀπέδωκα πάλιν. στίχους ὕστερον ἠρξάμην ἀναγινώσκειν. παραγράφειν οὐκ οἶδα. σὺ ἐμοὶ παράγραψον, ὡς οἶδας. κηρίον σκληρόν ἐστιν. ἁπαλὸν ὤφειλεν εἶναι. δέλτον. λειαίνω. γράφω. σὺ ἐμοί. σελίς. σελίδες πολλαί. ἱμάντες. γραφεῖον.

7. Ἤδη ἔμαθον, ὅπερ εἴληφα. παρεκάλεσα, ὡς ἐμὲ ἀπολύσηι οἶκον εἰς ἄριστον, καὶ ἐκεῖνος ἐμὲ ἀπέλυσεν. ἐγὼ ἐκεῖνον εὐρωστεῖν ἔφην. ἀντησπάσατό με. ἐπεὶ ἠριστήκειν, ἐπανελθὼν ἀπέδωκα.

8. Ὁ παῖς ἐμοῦ, δὸς ἐμοὶ δέλτον, καὶ ἄλλοι ἐν τάξει ἀποδιδοῦσιν κατὰ διαστολήν, καὶ ἐγὼ διέρχομαι ἀνάγνωοιν. εἰς βαλανεῖον ἰτέον. ἦν γάρ. τότε προσέρχομαι καὶ ἐκέλευσα ἀρθῆναι σαβάνια. καὶ ἠκολόυθησα. τότε ἔδραμον, ἤδη ἐρχόμενος εἰς βαλανεῖον.

De conversatione.
Cotidiana conversatio.

1. Dies. sol ortus est. solis ortus. lux. lumen. iam lucet. aurora. ante lucem. mane surgo. surrexit de lecto. lectum. vigilavit heri diu. vesti me. da mihi calciamenta et udones et bracas. iam calciatus sum.

2. Adfer aquam manibus. aqua. concha. manus sordidae sunt. sordes. lutum. sapo. unctum. unctatum. lavo. iam lavi meas manus et faciem. tergo. adhuc non tersi. procedo foris de cubiculo. venio. vado in scholam.

3. Primum saluto magistrum, qui me resalutavit. ave magister. avete condiscipuli. discipuli. condiscipuli, locum mihi date meum. scamnum. scamellum. sella. densa te.

4. Illuc accedite. meus locus est. ego occupavi. sedi. sedeo. disco. discis. edisco. ediscis. iam teneo meam lectionem. meus. mea. meum. mihi. noster. nostra. nostrum. nobis. tuum. tuus. tibi. vos. nos. vestrum. vobis dico. iam possum. potui. reddere. reddo. reddidi.

5. Muta mihi. scribe. scribo. scribis. scriptura. scriptor. littera. litterae. Graeca. Latina. Latine locutus est. litterae Graecae. syllabae. nomen. nomina.

6. Accepi et reddidi iterum. versus postea coepi legere. praeducere nescio. tu mihi praeduc, quomodo scis. cera dura est. mollis debuit esse. tabula. deleo. scribo. tu mihi. pagina. paginae multae. corrigiae. graphium.

7. Iam didici quod acceperam rogavi, ut me dimitteret domum ad prandium, et ille me dimisit. ego illi bene valere dixi. resalutavit me. postquam pranderam, reversus reddidi.

8. Puer meus, da mihi tabulam, et alii in ordine reddunt ad distinctum, et ego transeo lectionem. in balneum eundum. erat enim. tunc accedo et iussi tolli sabana. et secutus sum. tunc cucurri, iam veniens in balneum.

2009-08-05T12:37:00.000-07:00

1. ὁ πιστὸς φιλος
2. ὁ γεωργός
3. Ὁ Περσικὸς στράτος ἐπὶ τὰς νήσους τὰς Ἑλληνικάς
4. Θετταλία
5. Ἀναστροφὴ τῶν νέων ἐν Ἀθήναις
6. Ἀναστροφὴ τῶν νέων παρὰ Πέρσαις
7. Κύων καὶ πρόβατον
8. Ἡ Αίγυπτος

2009-05-06T09:32:00.000-07:00

· Ἀριστοτέλης, Ἠθικῶν Νικομαχείων, I, 1-4

Sermo legi potest hic.

17.- τὸ ἑπτακαιδέκατον κεφάλιον

2009-05-05T07:58:00.000-07:00

17.- τὸ ἑπτακαιδέκατον κεφάλιον

· λόγος
· προσθήκη
· ῥήματα

2009-03-01T14:30:00.001-08:00

Τὰ μελετήματα τοῦ ἑβδόμου λόγου – Exercitia septimi capituli

Ὁ παῖς ἑαυτὸν ἐπαίρει καὶ πρὸς τὸν ἀγρὸν σπεύδει. Puer surgit et ad agrum properat.

Οἱ παῖδες ἑαυτοὺς ἐπαίρουσι καὸ πρὸς τὸν ἀγρὸν σπεύδουσιν. Pueri surgunt et ad agrum properant.

Ἔπαιρε σεαυτήν, ὦ γύναι, καὶ ἐλθὲ δεῦρο. Surge, ô mulier, et veni huc!

Ἐπαίρετε ὑμᾶς αὐτάς, ὦ γυναῖκες, καὶ ἔλθετε δεῦρο. Surgite, ô mulieres, et venite huc!

Οὐκ ἐθέλω ἐμαυτὴν ἐπαίρειν· μάλα γὰρ κάμνω. Surgere nolo: fessus sum.

Οὐκ ἐθέλομεν ἡμᾶς αὐτὰς ἐπαίρειν· μάλα γὰρ κάμνομεν. Surgere nolumus: fessi sumus.

Τίνι λέγει ὁ παρθένος τὸν μῦθον; Ἆρ΄ἑαυτῇ λέγει; Cui virgo fabulam dicit? Num ipsæ?

Ὁ πατὴρ τὴν θυγατέρα μεθ΄ἑαυτοῦ καθίζει. Pater filiam apud eum statuit.

Οἱ πατέρες τὰς θυγατέρας μεθ΄ἑαυτῶν καθίζουσιν. Patres filias apud eos statuunt.

Ὁ παῖς τὸν τοῦ πατρὸς κύνα ὁρᾷ ἀλλ΄οὐχ ὁρᾷ τὸν ἑαυτοῦ. Puer canem patris vidit: eius autem non vidit canem.

Μὴ εἴσιτε εἰς τὸ ἄντρον, ὦ φίλαι· αὐτοὶ γὰς ὑμᾶς αὐτοὺς εἰς μέγιστον κίνδυνον ἄγετε. Noli ire in antrum, ô amici: vosmet ipsos igitur in magnum periculum tenditis.

Βοήθει ἡμῖν, ὦ Ὀδυσσεῖ· οὐ γὰρ δυνάμεθα ἡμᾶς αὐτοὺς σῴσειν. Succurre nobis auxiliô, ô Vlysses: nosmet ipsos haud servare possumus.

Ἡ γυνὴ τιμᾷ τὴν σώφρονα παρθένον. Mulier prudentem virginem laudat.

Αἱ γυναῖκες τιμῶσι τὰς σώφρονας παρθένους. Mulieres laudant virgines prudentes.

Ὁ ἀνὴρ μῦθόν τινα τῇ παιδὶ λέγει. Vir puerô fabulam quandam dicit.

Οἱ ἄνδρες μύθους τινὲς τοῖς παισὶν λέγουσιν. Viri fabulas quasdam pueris dicunt.

Μὴ φοβοῦ τὸν χειμῶνα, ὦ φίλε. Noli tempestatem timere, ô amice.

Μὴ φοβεῖσθε τοὺς χειμῶνας, ὦ φίλοι. Nolite tempestates timere, ô amici.

Βούλομαι γιγνώσκειν τίς ἐν τῷ ἄντρῳ οἰκεῖ. Quis antrum incolit scire volo.

Βουλόμεθα γιγνώσκειν τίνες ἐν τοῖς ἄντροις οἴκουσιν. Qui antrum incolunt scire volumus.

Ὁ παῖς οὐ βούλεται ἡγεῖσθαί μοι πρὸς τὴν θάλατταν. Puer ad mare nos ducere non vult.

Ἀγνοῦμεν τὰ τῶν παίδων ὀνόματα. Puerorum nomina nescimus.

Ἀγνοῶ τὸ τοῦ παιδὸς ὄνομα. Pueri nomen nescio.

Οἱ πατέρες τοὺς παῖδας κελεύουσι τιμᾶν τοὺς θεούς. Patres laudare deos imperat pueris.

Ὁ πατὴρ τὸν παῖδα κελεύει τιμᾶν τὸν θεόν. Pater laudare deum imperat puerô.

Εἶπετε ἡμῖν τί ποιοῦσιν οἱ ἄνδρες. Dicite nobis quid viri faciunt (quod viri faciant).

Eἰπέ μοι τί ποιεῖ ὁ ἀνήρ; Dic mihi quid vir facit (quod vir faciat).

Παῖδες τινες τοὺς κύνας εἰς τοὺς ἀγροὺς εἰσάγουσιν. Quidam pueri canes in agros inducunt.

Παῖς τις τὸν κύνα εἰς τὸν ἀγρὸν εἰσάγει. Quidam puer canem in agrum inducit.

Αἱ μητέρες οὐκ ἐθέλουσι ταῖς θυγατράσι πρὸς τὴν πόλιν ἡεγεῖσθαι. Matres filias suas in urbem ducere nolunt.

Ἡ μήτηρ οὐκ ἐθέλει τῇ θυγατρὶ πρὸς τὴν πόλιν ἡγεῖσθαι. Mater filiam suam in urbem ducere non vult.

Τίς ἐν τῷ ἄντρω οἰκεῖ; Γίγας τις φοβερὸς ἐν τῷ ἄντρῳ οἰκεῖ. Quis antrum incolit? Gigas quidam et metuendus antrum incolit.

Τίνα ἐν τῇ οἰκίᾳ ὁρᾷς; Γυναῖκά τινα ἐν τῇ οἰκίᾳ ὁρῶ. Quid domi intueris? Feminam quandam domi intueor.

Τίσιν εἰς τὴν πόλιν ἡγῇ; Δούλοις τισὶν εἰς τὴν πόλιν ἡγοῦμαι. Qui in urbem ducis? Servos quosdam in urbem duco.

Τίνος ἄροτρον πρὸς τὸν ἀγρὸν φέρεις; Φίλου τινὸς ἄροτρον φέρω. Cuius aratrum in agrum fers? Cuiusdam socii aratrum in agrum fero.

Τίνι ἐστὶν οὗτος ὁ κύων; Ἔστι τῷ ἐμῷ πατρί. Cui hic canis? Meô patri‘st.

Ο ΤΟΥ ΘΗΣΕΩΣ ΠΑΤΗΡ ΑΠΟΘΝΗΙΣΚΕΙ

Ἐπεὶ δὲ ὁ Θησεὺς πρὸς τὴν Κρήτην μέλλει ἀποπλεῖν, ὁ πατὴρ αὐτῷ λέγει· ‘Ἐγὼ μάλιστα φοβοῦμαι ὑπὲρ σοῦ, ὦ παῖ· ὅμως δὲ ἴθι εἰς τὴν Κρήτην καὶ τόν τε Μινώταυρον ἀπόκτεινε καὶ σῷζε τοὺς ἑταίρους· ἔπειτα δὲ οἴκαδε σπεῦδε. Ἐγὼ δέ, ἕως ἂν ἄπῃς, καθ΄ἡμέραν ἀναβήσομαι ἐπὶ ἄκραν τὴν ἀκτὴν, βουλόμενος ὁρᾶν τὴν σὴν ναῦν. Ἀλλ΄ἄκουέ μου· ἡ γὰρ ναῦς ἔχει τὰ ἱστία μέλανα· σὺ δέ, ἐὰν τόν τε Μινώταυρον ἀποκτείνῃς καὶ τοὺς ἑταίρους σώσῃς, οἴκαδε σπεῦδε, καὶ ἐπειδὰν ταῖς Ἀθήναις προσχωρῇς, στέλλε μὲν τὰ μέλανα ἱστία, αἶρε δὲ τὰ ἱστία λευκά. Οὕτω γὰρ γνώσομαι ὅτι σῶοί ἐστε.’

THESEI PATER DECEDIT..

Cum Theseus in Cretam proficisci constituit, pater ei dicit: “De te maxime timeo, ô fili, attamen i! I ad Cretam et Minotaurum neca atque serva socios!, dein domum recede. Egomet cum primum proficisceris, quotidie in summum promunturium ascendam navem tuam conspicere volens. Sed audi me: Navis vela habet atra: at tu, cum eum Minotaurum necaveris, domum reverte et cum primum Athenas appropinquaveris, tum tolle atra, tum extolle alba vela. Sic saluos uos esse sciam.”

Ægeus in summum promunturium ascendere vult cum Theseus absit. Sic reditum intuetur. Theseô extollere alba in reditû tollereque atra vela imperat.

Ὁ οὖν Αἰγεὺς ἐπὶ ἄκραν τὴν ἀκτὴν ἀναβαίνειν βούλεται ἐπεὶ ὁ Θησεὺς ἄπεστιν. Οὕτω γὰρ τόν αὐτοῦ νόστον γνωρίζει. Κελεύει δὲ τόν Θησέα τὰ μὲν μέλανα ἱστία στέλλειν καὶ δὴ καὶ τὰ δὲ λευκὰ αἴρειν.

P.S.: desunt quædam. paulo post hoc finiam. ignoscite mihi.

2009-02-24T08:54:00.000-08:00

Iacomus nuper addidit:

· Verba tertii decimi capituli

2009-02-22T14:13:00.000-08:00

Τὰ μελετήματα τοῦ ἕκτου λόγου – Exercitia sexti capituli

Τὸν κύνα λούω. Canem tergeo.

Ἡμεῖς λουόμεθα. Lavamur nos.

Ἡ μήτηρ τὸν παῖδα ἐγείρει. Mater puerum excitat.

Ὁ παῖς ἐγείρεται. Puer expergiscitur.

Ὁ δεπότης τοῦ πόνου παύει. Dominus laborare desinit.

Τοῦ πόνου παύομαι. Laborandi finem facio.

Ὁ δοῦλος τοὺς λίθους αἴρει. Servus lapides tollit.

Ὁ δοῦλος ἐγείρεται καὶ ἐπαίρει ἑαυτόν. Servus expergiscitur et surgit e lectô.

Οἱ παῖδες τὸν τρόχον τρέπουσιν. Pueri rotam persequuntur.

Ὁ δοῦλος πρὸς τὸν δεσπότην τρέπεται. Servus ad dominum volvit.

Οἴκαδε βαδίζειν βουλόμεθα. Domum ire volumus.

Οὔ σε φοβοῦνται. Non timent te.

Ἀργὸς γίγνῃ, ὦ δοῦλε. Piger mihi redis, ô serve!

Εἰς τὴν Κρήτην ἀφικνούμεθα. Ad Cretam pervenimus.

Ὁ βασιλεύς ἡμᾶς δέχεται. Rex recipit nos.

Καθίζειν βουλόμεθα. Considere volumus.

Non vereor te. Οὔ σε φοβοῦμαι.

Noli timere, ô amici! Μὴ φοβεῖσθε, ὦ φίλοι.

Pigri fiunt. Ἀργοὶ γίγνονται.

Πρὸς τὸν ἀγρὸν ἐρχόμεθα. In agrum imus.

Πρὸς τὴν ὁδὸν καθίζουσιν. Ad viam considunt.

Ἐκ τῆς οἰκίας σπεύδει. Ex domibus properat.

Ἀπὸ τῆς νήσου πλέουσιν. Ab insulâ navigant.

Κατὰ τὴν ὁδὸν πορεύονται. Per viam proficiscuntur.

Μετὰ τῶν ἑταίρων φεύγει. Suis cum sociis fugit.

Ἐν τῷ λαβυρίνθῳ μένετε. In labyrinthô remanete!

Ἡγεῖσθε ἡμῖν πρὸς τὴν κρήνην. Duc nos ad fontem…

Οἱ παῖδες τρέχουσιν ἀνὰ τὴν ὁδόν. Pueri festinant sursum per viam.

Αἱ παρθένοι καθίζουσιν ὑπὸ τῷ δένδρῳ. Puellulæ sub arbore considunt.

Ὁ κύων ὁρμᾶται ἐπὶ τὸν λύκον. Canis lupô appropinquat.

Οἱ ἑταίροι εἰς τὸν λαβύρινθον εἰσέρχονται. Socii ad labyrinthum adeunt.

Ὁ ἀνὴρ ὑμῖν οὐ πείθεται. Vir vobis non paret.

Πείθεσθέ μοι, ὦ παῖδες. Mihi parete, ô pueri!

Πάρεχέ μοι τὸ ἄροτρον. Da mihi aratrum!

Τὸν μῦθον τῷ παιδὶ λέγω. Fabulam puerô narro.

Ἔστι τῷ αὐτουργῷ ἄτροτρον. Agricolæ aratrum est.

Ὁ αὐτουργός, Δικαιόπολις [ταυτόν ἐστιν ἀνὴρ ὃς δικαιός ἐστιν τοῖς συμπατριότοις τε καὶ τῷ ἑαυτοῦ πόλει] ὀνόματι, τοῖς βουσὶν εἰς τὸν ἀγρὸν ἡγεῖται. Agricola, nomine Dicæopolis [i. e., vir qui iustus est civibus suis civitateque suâ], boves in agrum ducit.

Ὁ παῖς τὸν λύκον λίθοις βάλλει. Puer præcipitem canem lapide agit.

Ἡ γυνὴ τῷ ἀνδρὶ πολὺν σῖτον παρέχει. Mulier multum cibi maritô dat.

Ὁ δεσπότης τοὺς δόυλους τοσαύτῃ βοῇ καλεῖ ὥστε φοβοῦνται. Dominus talibus vocibus servos vocat ut eum verentur.

Ἔστι δὲ τῷ παιδὶ καλὸς κύων. Puerô pulcher canis est.

Nonne mihi parere vis, ô puer? Πείθεσθαί μοι οὐ βούλῃ, ὦ παῖ;

Dic mihi fabulam. Λέγε μοι τὸν μῦθον.

Aratrum tibi do. Παρέχω σοι τὸ ἄροτρον.

Magnus bos agricolæ est. Γεωργῷ ἐστι μακρὸς βοῦς.

Iuvenis, nomine Theseus, socios audacter ducit. Νεανίας τις, ὀνόματι Θησεύς, ἀνδρείως

Puer lapide lupum pulsat. Λύθῳ ὁ παῖς τὸν λύκον βάλλει.

Puellula cibum amicô dat. Ἡ παρθένος παρέχει τὸν σῖτον τῷ φίλῳ.

Servus boves aculeô pulsat. Ὁ δοῦλος τοὺς βοῦς κεντρῷ κεντεῖ.

Puellula portis appropinquat. Ἡ παρθένος πρωχωρεῖ ταῖς πύλαις.

Posterô diê Athenienses e labyrinthô effugiunt. Τῇ δ’ὑστεραίᾳ οἱ Ἀθηναῖοι ἀποφεύγουσιν ἐκ τοῦ λαβυρίνθου.

Ὁ Θησεὺς βούλεται τοὺς ἑταίρους σῴζειν.

Theseus socios servare vult.

Multum Ægeus veretur sed illô paret.

Μάλα γὰρ φοβεῖτε ὁ Αἰγεὺς ἀλλὰ πείθεται αὐτῷ.

Οἱ μὲν Ἀθηναῖοι ἀφικνοῦνται εἰς τὴν νῆσον, ὁ δὲ βασιλεὺς δέχεται αὐτούς.

Athenienses ad insulam perveniunt et rex eos accipit.

Οἱ μὲν ἑταῖροι μάλα φοβοῦνται, ὁ δὲ Θησεὺς αὐτοῖς ἀνδρείως ἡγεῖται.

Socii multum timent sed Theseus eos strenuê ducit.

Μὴ μάχεσθε, ὦ φίλοι, μηδὲ βοᾶτε ἀλλὰ σιγᾶτε.

Noli pugnare, ô amici, neque clamare sed silete!

Noli Minotaurum timere, ô vos passi graviora socii, sed macte virtute estote.

Μὴ τὸν Μινώταυρον φοβεῖσθε, ὦ φίλοι, ἀλλὰ ἀνδρείως ἔστε.

Ἐπεὶ νὺξ γίγνεται, ἡ παρθένος ἔρχεται πρὸς τὰς πύλας.

Cum ellucescit, navis ad insulam advenit.

Ἐπεὶ πρῶτον ἡμέρα γίγνεται, ἡ ναῦς ἀφικνεῖται εἰς τὴν νῆσον.

Ἐπεὶ ὁ Θησεὺς ἀποκτείνει τὸν Μινώταυρον, ἑπόμεθα αὐτῷ ἐκ τοῦ λαβυρίνθου.

Cum Theseus Minotaurum necat, eum sequimur e labyrinthô.

Cum in Cretam proficiscimur, insulas multas videmus.

Ἐπεὶ εἰς Κρήτην ἀφικνοῦμεθα, πολλὰς νήσους ὁρῶμεν.

Ὁ ΘΗΣΕΥΣ ΤΗΝ ἈΡΙΑΔΝΗΝ ΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ.

Οὕτως οὖν ὁ Θησεὺς τοὺς ἑταίρους σῴζει καὶ ἀπὸ τῆς Κρήτης ἀποφεύγει. Πρῶτον μὲν οὖν πρὸς νῆσόν τινα, Νάξον ὀνόματι, πλέουσιν. Ἐπεὶ δὲ ἀφικνοῦνται, ἐκβαίνουσιν ἐκ τῆς νεὼς καὶ ἀναπαύονται. Ἐπεὶ δὲ νὺξ γίγνεται, οἱ μὲν ἄλλοι καθεύδουσιν· ὁ δὲ Θησεὺς οὐ καθεύδει ἀλλὰ ἥσυχος μένει· οὐ γὰρ φιλεῖ τὴν Ἀριάδνὴν οὐδὲ βούλεται φέρειν αὐτὴν πρὸς τὰς Ἀθήνας. Δι΄ὀλίγου οὖν, ἐπεὶ καθεύδει ἡ Ἀριάδνη, ὁ Θησεὺς ἐγείρει τοὺς ἑταίρους καί, ‘σιγᾶτε, ὦ φίλοι,’ φησίν· ‘καιρός ἐστιν ἀποπλεῖν. Σπεύδετε οὖν πρὸς τὴν ναῦν.’ Ἐπεὶ οὖν εἰς τὴν ναῦν ἀφικνοῦνται, ταχέως λύουσι τὰ πείσματα καὶ ἀποπλέουσιν· τὴν δ’Ἀριάδνην λείπουσιν ἐν τῇ νήσῳ.

THESEUS ARIADNAM RELINQUIT.

Theseus igitur sic socios servat et ab insulâ Cretâ aufugit. Primum ad quandam insulam, Naxus nomine, navigant. Cum adveniunt, ex nave exeunt et proficiscuntur. Cum nox fit illi quiescunt sed Theseus non dormit at compositô animô quietus manet: Haud enim Ariadnam amat neque illam ad Athenas ferre vult. Confestim Theseus dum Ariadna dormit socios excitat ac, “silete, ô amici,” ait: “tempus navigandi esst. Properate ad navem!” Cum in navem conscendunt, celeriter rudentes solvunt et in insulâ Ariadnam relinquentes navigant.

Εἰς τὴν Κρήτην ἀποφεύγουσιν ὅ τε Θησεὺς καὶ οἱ ἑταῖροι αὐτοῦ. Ἐπεὶ εἰς τὴν νῆσον ἀφικνοῦνται, οἱ ἑταῖροι παύονται τῶν ἔργων ἀλλὰ Θησεὺς ὁ πολύμητις οὺ καθεύδει διότι οὐκ ἐρᾶ τῆς Ἀριάδνης καὶ αὐτὴν βούλεται καταλείπειν. Ἐπεὶ ὅ τε Θησεὺς ἐγείρει τοὺς ἑταίρους, λέγει δὲ αὐτοῖς ὅτι καιρός ἐστιν ἀποφεύγειν καὶ τὴν γὰρ Ἀριάδνην καταλείπειν.

Ad Cretam Theseus et illius socii aufugiunt. Cum ad insulam adveniunt, socii laborare desinunt sed Theseus ille audax non dormit quia parum Ariadnam amat atque relinquere eam vult. Cum Theseus socios excitat, illis dicit tempus aufugiendi esse ariadnamque relinquendi.

Ἐπεὶ δὲ ἡμέρα γίγνεται, ἀναγείρεται ἡ Ἀριάδνη καὶ ὁρᾷ ὅτι οὔτε ὁ Θησεὺς οὔτε οἱ ἑταῖροι πάρεισιν. Τρέχει οὖν πρὸς τὸν αἰγιαλὸν καὶ βλέπει πρὸς τὴν θάλατταν· τὴν δὲ ναῦν οὐχ ὁρᾷ. Μάλιστα οὖν φοβεῖται καὶ βοᾷ· ‘Ὦ Θησεῦ, ποῦ εἶ; Ἆρα με καταλείπεις; Ἐπάνελθε καὶ σῴζε με.’

Cum ellucescit, Ariadna expergiscitur et non adesse Theseum vidit neque eius socios. Ad litus enim properat atque ad mare oculos versat nullam navem videns. Multum veretur et clamat: “Ô Theseu, ubinam es? Num relinquis me? Redi ad me ac serva me!”

Dum Ariadnam eum invocat, deus Bacchus a cælô oculos versat ad terram: Vidit ergo Ariadnam et in eius amorem cadit. Ergo igitur de cælô volat ad terram. Cum ad insulam pervenit, ad eam appropinquat et dicit: “Ariadna, noli me timere! Hic ego sum certe et te servare volo: Veni mecum ad cælum.” Ariadna igitur gaudet et cum illô it. Bacchus eam portat in cælum: Ariadna demum dea fit et cum illô in æternum in cælô.

Ἐν ᾧ ἡ Ἀριάδνη καλεῖ αὐτόν, Διόνυσος ὁ θεὸς βλέπει ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ πρὸς τὴν γῆν· βλέπει καὶ τὴν Ἀριάδνην τε καὶ ἑρᾷ αὐτοῦ. Πέπεται δὲ ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν καὶ λέγει· ΄ὦ Ἀριάδνη, μὴ φοβοῦ· ἐγὼ γάρ εἰμι, ὁ Διόνυσος, φιλῶ σε τε καί σε σῴζειν βούλομαι· ἐλθὲ δεῦρο μετὰ μοῦ εἰς τὸν οὐρανόν.΄ Ἡ οὖν γὰρ Ἀριάδνη χαίρει καὶ ἕπεται αὐτῷ. Ὁ δὲ Διόνυσος γὰρ αὐτὴν ἀναφέρει εἰς τὸν οὐρανόν.

2009-01-18T14:56:00.000-08:00

Τὰ μελετήματα τοῦ πέμπτου λόγου – Exercitia quinti capituli

Ὁ κύων τὸν λαγὼν ὁρᾷ καὶ διώκει πρὸς ἄκρον τὸ ὄρος.

Caniculum (vel leporem) canis vidit et ad summum montem sequitur.

Pater fortiter clamat et servum ex domô vocat.

Ὁ δὲ πατὴρ μάλα βοᾷ τε καὶ τὸν δοῦλον ἐκ τοῦ οἴκου καλεῖ.

Ἆρ’ὁρᾶτε τὸν λαγών; Διὰ τί οὐ λύετε τὸν κύνα;

Num cuniculum videtis? Cur non canem solvitis?

Quid facitis, ô amici? Cur tacitis?

Τί ποιεῖτε, ὦ φίλοι; Διὰ τί σιγᾶτε;

Οὕτω κωφός ἐστιν ὁ ἀνὴρ ὥστε ἀεὶ μέγα βοῶμεν.

Tam surdus est vir ut semper fortiter vociferamur.

Tam validus est puer ut multum illum laudamus.

Οὑτω ἰσχυρός ἐστιν ὁ παῖς ὥστε μέγα αὐτὸν τιμῶμεν.

Ἐν νῷ ἔχομεν πρὸς τὸ ἄστυ βαδίζειν καὶ τοὺς χοροὺς ὁρᾶν.

Ad urbem ire chorosque videre volumus.

Ad delubrum adire volumus et deum colere

Βουλόμεθα πρὸς τὸ ἰερὸν βαδίζειν καὶ τὸν θεὸν τιμᾶν.

Μὴ οὕτω ῥᾴθυμος ἴσθι, ὦ παῖ· ἴθι πρὸς τὸ ὄρος καὶ ζήτει τὸν κύνα.

Noli tam ignavus esse, ô puer: Ad montem î et persequere canem!

Noli tam severus esse, ô ave. Certe non ego sum nocens.

Μὴ οὕτως χαλεπὸς ἴσθι, ὦ πάππε· Αἴτιος γὰρ οὐκ εἰμὶ ἐγώ.

Ἐλθὲ δεῦρο, ὦ παῖ· ὁ γὰρ ἡμέτερος δεσπότης ἡμᾶς καλεῖ.

Huc veni, ô puer: Noster igitur dominus nos invocat.

Τί ποεῖτε, ὦ δοῦλοι; Ἐγὼ γὰρ ὑμᾶς καλῶ, ὑμεῖς δὲ οὐκ ἀκούετε.

Quid facitis, ô servi? Ego vos invoco et non auditis!

Ἆρ’οὐκ ἀκούετέ μου; Φέρετέ μοι τὸ ἄροτρον.

Nonne me auditis? Aratrum mihi ferte!

Ἀλλ’, ὦ δέσποτα, νῦν φέρομεν αὐτό σοι.

Sed, ô domine, id nunc tibi ferimus.

Κάθιζε μεθ’ἡμῶν, ὦ παῖ, καὶ λέγε μοι τί πάσχεις.

Apud nos consede, ô puer, et dic mihi quod (quid) patiris.

Τὸν ἐμὸν κύνα ζητῶ, ὦ πάτερ· ὁ δὲ φέυγει ἀνὰ τὴν ὁδὸν καὶ οὐκ ἐθέλει ἐπανιέναι.

Quære meum canem, ô pater: Per viam fugit et revertere cursumnolit.

Θάρρει, ὦ παῖ· ἐγὼ γὰρ τὴν φωνὴν αὐτοῦ ἀκούω· ζήτει οὖν αὐτόν.

Quin age, ô puer: Eius sonum audio. Quære igitur eum.

Ὁρῶ αὐτὸν ἐπὶ ἄκρῳ τῷ ὄρει· ἰδού, νῦν τρέχει πρὸς ἡμᾶς.

Eum video in summô monte: Ecce, nunc ad nos properat.

Ἄγριος μὲν ὀ λύκος καὶ μέγας, ὁ δὲ παῖς τὴν μάχαιραν λαμβάνει καὶ τύπτει αὐτόν.

Agrestis magnusque est lupus sed puer sicam stringit et eum necat.

Ὁ μὲν πάππος ἤδη πάρεστιν, ὁ δὲ Φίλιππος τὴν μάχαιραν αὐτοῦ λαμβάνει καὶ ἀποκτείνει τὸν λύκον.

Iam avus adest sed Philippus suam sicam stringit et lupum interficit.

Ο ΑΡΓΟΣ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΖΩΙΖΕΙ

Ὅ τε Φίλιππος καὶ ὁ πατὴρ βραδέως βαδίζουσιν ἀνὰ τὴν ὀδόν· ζητοῦσι γὰρ τὰ πρόβατα. Ἐπεὶ δὲ εἰς ἄκρον τὸ ὄρος ἥκουσιν, τὰ πρόβατα ὁρῶσιν· μένει γὰρ πρὸς τῇ ὁδῷ καὶ πολὺν θόρυβον ποιεῖ. Ὁ οὖν Δικαιόπολις, ‘τί πάσχει τὰ πρόβατα;’ φησίν· ‘σπεῦδε κατὰ τὴν ὁδόν, ὦ παῖ, καὶ γίγνωσκε διὰ τί τοσοῦτον θόρυβον ποιεῖ.’ Ὁ οὖν Φίλιππος σπεύδει κατὰ τὴν ὁδόν. Ἐπεὶ δὲ τοῖς προβάτοις προσχωρεῖ, μέγαν λύκον ὁρᾶ· τὸν οὖν πατέρα καλεῖ καὶ βοᾷ· ’Ἐλθὲ δεῦρο, ὦ πάτερ, καὶ βοήθει· μέγας γὰρ λύκος πάρεστι καὶ μέλλει τοῖς προβάτοις ἐμπίπτειν.’

Philippus paterque celeriter per viam eunt: Pecora igitur quærunt. Quum ad summum montem venti sunt, pecora vident: Apud viam quiescunt multumque faciunt stridorem. Dicæopolis autem, “quid patiuntur pecudes,” ait: “Propera per viam, ô puer!, et nosce quare tantum fragorem faciunt.” Philippus igitur per viam festinat. Quum ad pecora accedit magnum lupum intuetur: Patrem ergo invocat et sic clamat: “Huc veni, ô pater, et adiuva: Magnus lupus adest et evertere pecora vult.”

Philippus suusque pater pecudes quærunt. Ad viam gregem vident. Pecora igitur strepunt. Quum ad gregem Philippus accedit, magnum lupum vidit. Dicit patri sibi adiuvare.

Ὅ τε Φίλιππος καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ τὰ πρόβατα ζητοῦσιν. Πρὸς τῇ ὁδῷ ὁρῶσιν τὰ πρόβατα· πολὺν γὰρ θόρυβον ποιεῖ. Ἐπεὶ ὁ Φίλιππος τοῖς προβάτοις προσχωρεῖ, μέγαν λύκον ὁρᾷ. Ὁ δὲ Φίλιππος τῷ πατρὶ λέγει· ‘Βοήθει μοι.’

Ὁ οὖν Δικαιόπολις τὸν κύνα λύει καὶ, ‘ἴθι δή, Ἄργε,’ φησίν· ‘τὸν λύκον δίωκε· σὺ δέ, ὦ παῖ, μένε ἐνταῦθα.’ Ὁ μὲν οὖν Φίλιππος μένει πρὸς τῇ ὁδῷ, ὁ δὲ Ἄργος ὑλακτεῖ καὶ οὕτως ἀγρίως ὀρμᾷ ἐπὶ τὸν λύκον ὥστε ὁ λύκος ἀποφεύγει. Ὁ δὲ Φίλιππος καὶ ὁ πατὴρ τρέχουσι μετ’αὐτοὺς καὶ βοῶσι καὶ λίθους βάλλουσιν. Ἐνταῦθα δὴ τὸν κύνα καλοῦσι καὶ τὰ πρόβατα οἴκαδε ἐλαύνουσιν.

Dicæopolis igitur canem solvit et, “quin age, î!, ô Arge,” inquit: “lupum investiga: Tu autem, ô puer, hic manebis optime.” Philippus ergo apud viam quiescit sed Argus latrat et tam acriter lupô appropinquat ut lupus aufugit. Philippus igitur paterque post eos properant et magnos clamores tollunt et lapides in eos coniciunt. Ita canem illic invocat et pecudes domum reddunt.

Dicæopolis canem solvit. Philippus patre suô paret. Argus pecora investigat ac persequitur. Ita gregem vidit cum lupô magnô. Dein canis ad lupum accedit eumque fugat. Philippus et pater igitur domum cum grege caneque eunt.

Ὁ Δικαιόπολις τὸν κύνα λύει· πείθεταο γὰρ τῷ πατρί. Ὁ δὲ Ἄργος τὰ πρόβατα δίωκε. Οὕτως γὰρ τὰ πρόβατα σὺν τῷ μεγάλῳ λύκῳ ὁρᾷ. Τέλος δὲ ὁ κύων τῷ λύκῳ προσχωρεῖ καὶ φυγαδεύει αὐτόν. Ὅ οὖν τε Φίλιππος καὶ ὁ πατὴρ οἴκαδε ἀπέρχονται σὺν τῷ κυνί τε καὶ τοῖς προβάτοις.

Haud multos lupos in monte videmus infrequentesque in campos descendunt. Ergo quendam lupum necasse miramur. Puer est bonus et bene gregem curat sed non semper verum dicit.

Οὐχ ὁρῶμεν πολλοὺς λύκους ἐν τοῖς ὄρεσι καὶ σπανίως δὴ καταβαίνουσιν εἰς τοὺς ἀγροὺς. Θαυμάζομεν γὰρ ὅτι ὁ Φίλιππος λύκον τινὰ ἀπέκτονε. Ἀγαθὸς μὲν ὁ παῖς καὶ εὖ φυλάττει τὰ πρόβατα· τὰ δὲ ἀληθὴ οὐκ αεὶ λέγει. Σπεύδειν γὰρ εἰς τὸ ὄρος ἐν νῷ ἔχομεν καὶ τὸν νεκρὸν ζητεῖν.

2009-01-11T14:09:00.000-08:00

Τὰ μελετήματα τοῦ τετάρτου λόγου – Exercitia quarti capituli

Ἡ κόρη ἄγει τὴν φίλην ἐκ τοῦ ἀγροῦ.

Puella ex agrô amicam agit.

Ἡ δούλη φέρει τὴν ὑδρίαν πρὸς τὴν κρήνην.

Ancilla hydriam ad fontem fert.

Καλή ἐστιν ἡ κόρη· ἆρ΄οὐκ ἐθέλεις αὐτὴν καλεῖν;

Pulchra est puella: Nonne eam vis vocare?

Χαῖρε, ὦ κόρη· ἆρα βαδίζεις πρὸς τὴν οἰκίαν;

Salve, ô puella: Num domum is?

Ἐν νῷ ἔχω λείπειν τὴν ὑδρίαν ἐν τῇ οἰκίᾳ καὶ συλλαμβάνειν.

Relinquere hydriam volo et adiuvare.

Αἱ φίλαι μένουσι πρὸς ταῖς κρήναις. Ἡ φίλη μένει πρὸς τῇ κρήνῃ.

Apud fontes amicæ quiescunt. Amica apud fontem quiescit.

Οἱ ἄνθτωποι φέρουσι τὰ ἄροτρα ἐκ τῶν ἀγρῶν. Ὁ ἄνθρωπος φέρει τὸ ἄροτρο ἐκ τοῦ ἀγροῦ.

Homines aratra ex agris ferunt. Homo aratrus ex agrô fert.

Ακούετε, ὦ φίλοι· ἐν νῷ ἔχομεν βαδίζειν πρὸς τὰς οἰκίας. Ἄκουε, ὦ φίλε· ἐν νῷ ἔχω βαδίζειν πρὸς τὴν οἰκίαν.

Audite, ô amici: Ad domos ire volumus. Audi, ô amice: Domum ire volo.

Τί ποιεῖτε, ὦ δοῦλοι; Μὴ οὕτω σκαιοὶ ἔστε. Τί ποεῖς, ὦ δοῦλε; Μὴ οὕτω σκαιὸς ἴσθι.

Quid facitis, ô servi? Nolite tam pigri esse. Quid facis, ô serve? Noli tam piger esse.

ΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΑΣ ΠΕΙΘΟΥΣΙΝ

Πολλαὶ γυναῖκες ἥκουσιν εἰς τὴν κρήνην. Ἐν ᾧ δὲ πληροῦσι τὰς ὑδρίας. ἄγγελος προσχωρεῖ. Ἐπεὶ δὲ πάρεστιν, ‘ἀκούετε, γυναῖκες,’ φησίν· ‘οἱ γὰρ Ἀθηναῖοι ἑορτὴν ἄγουσιν. Ἆρ΄οὐκ ἐθέλετε αὐτὴν θεωρεῖν; Πείθετε οὖν τοῦς ἄνδρας ὑμᾶς ἐκεῖσε ἄγειν.’ Αἱ δὲ γυναῖκες χαίρουσι καὶ λέγουσιν· ‘’Μάλιστα ἐθέλομεν θεωρεῖν καὶ ἐν νῷ ἔχομεν τοῦς ἄνδρας πείθειν.’ Τὰς οὖν ὑδρίας ταχέως πληροῦσι καὶ οἴκαδε σπεύδουσιν. Ἐπεὶ δὲ ἥκουσιν οἱ ἄνδρες ἐκ τῶν ἀγρῶν, ἑκάστη ἡ γυνὴ λέγει· ‘Ἄκουε, ὦ φίλε ἄνερ· ἄγγελος γὰρ πάρεστι καὶ λέγει ὅτι οἱ Ἀθηναῖοι ἑορτὴν ποιοῦσιν. Ἆρ΄οὐκ ἐθέλεις με ἐκεῖσε ἄγειν;’ Καὶ ῥᾳδίως πείθουσιν αὐτούς· οἱ γὰρ ἄνδρες αὐτοὶ ἐθέλουσι τὴν ἑορτὴν θεωρεῖν.

FEMINÆ VIROS PERSUADENT.

Multæ feminæ ad fontem eunt. Dum hydrias implent, nuntius incedit. Quum adest, “audite, ô feminæ,” ait: “Athenienses convivium faciunt. Nonne adesse vultis? Viros suadete ut ibi ferant vos.” Feminæ igitur lætantur et dicunt: “Sane adesse volumus virosque suadere.” Hydrias igitur celeriter implet et domum properant. Quum viri ex agris adveniunt , quæque femina dicit: “Audi, ô care vir: Nuntius adest et Athenienses convivium offerre dicit. Nonne ibi me ferre vis?” Itaque facile viros suadent ut ad convivium proficiscerentur.

Quum nuntius incedit, feminæ hydrias aquâ implent. Athenienses autem convivium faciunt. Nuntius mulieribus suadere viros dicit et illæ gaudent. Feminæ ad viros persuadendum festinant. Quum viri ex agris revertunt, feminæ eos persuadent ut ad convivium ferentur. Ita fit quia ipsi etiam in conviviô adesse volunt.

Ἐπεὶ ἥκει ὁ ἄγγελος, αἱ γυναῖκες τὰς ὑδρίας πληροῦσιν ὕδατι. Οἱ δ΄Ἀθηναῖοι ἑορτὴν ποιοῦσιν. Ὁ γὰρ ἄγγελος πείθειν τοὺς ἄνδρας κελεύει ταῖς γυναιξὶ καὶ χαίρουσιν. Αἱ οὖν γυναῖκες σπεύδουσι καὶ πληροῦσι τὰς ὑδρίας. Ἐπεὶ οἱ ἄνδρες ἐκ τῶν ἀγρῶν ἥκουσιν, αἱ γυναῖκες τοὺς ἄνδρας πείθουσιν. Οὕτω ἐγένετω διότι οἱ ἄνδρες καὶ βούλονται τὴν ἑορτὴν θεωρεῖν.

Dicæopolis ad Myrrinam accedit et dicit: “Salve, cara femina: Quid facis?” “Propero ad fontem quia ferre aquam in domum volo. Et tu, quid facis?” “Ego et servus in agrum properamus sed audi! Athenienses convivium faciunt. Visne adesse? Ego autem adesse rê verâ volo.” “Noli igitur ire in agrum sed ad Urbem porta me.”

Ὁ Δικαιόπολις βαδίζει πρὸς τὴν Μυρρίνην καὶ λέγει· ’Χαῖρε, φίλη γύναι· Tί ποιεῖς;’ ‘Σπεύδω πρὸς τὴν κρήνην, βούλομαι γὰρ ὔδωρ φέρειν εἰς τὴν οἰκίαν. Καὶ σύ, τί ποιεῖς;’ ‘Ἐγώ γε καὶ ὁ δοῦλος εἰς τὸν ἀγρὸν σπεύδομεν. Ἀλλὰ ἄκουε· Οἱ Ἀθηναῖοι ἑορτὴν ποιοῦσιν. Ἐθέλεις αὐτὴν θεωρεῖν; Ἐγώ γε μάλιστα ἐθέλω.‘ ’Μὴ ἴθι εἰς τὸν ἀγρὸν ἀλλὰ φέρε με εἰς τὸ ἄστυ, φέρε με Ἀθήναζε.’

2009-01-03T13:41:00.001-08:00

Τὰ μελετήματα τοῦ τρίτου λόγου – Exercitia tertii capituli

Οἱ δὲ βόες οὐκέτι ἕλκουσι τὸ ἄροτρον.

Boves nondum aratrum vehunt.

Ὅ τε Δικαιόπολις καὶ ὁ δοῦλος προσχωροῦσι καὶ βλέπουσι πρὸς τὸ ἄροτρον.

Dicæopolis servusque appropinquunt et oculos ad aratrum vertunt.

Ὁ Δικαιόπολις, ‘ἰδού,’ φησίν· ‘λίθος μέγας τὸ ἄροτρον ἐμποδίζει.’

Dicæopolis, “ecce”, ait: “Lapis magnus obstat aratrum.”

Αἶρε τὸν λίθον καὶ ἔκφερε ἐκ τοῦ ἀγροῦ.

Lapidem tolle et eum ex agrô exprome.

Ὁ δὲ δοῦλος, ‘ἰδού,’ φησίν· ’μέγας ἐστὶν ὁ λίθος· οὐ δυνατόν ἐστιν αἴρειν αὐτόν.’

Servus autem, “ecce,” inquit: “Magnus est lapis: Impossibile sublatû.”

Ὅ τε Δικαιόπολις καὶ ὁ δοῦλος τὸν λίθον αἴρουσι καὶ ἐκφέρουσιν ἐκ τοῦ ἀγροῦ.

Dicæoplis servusque lapidem tollunt et ex agrô expromunt.

Μὴ μένετε, ὦ βόες, ἀλλὰ σπεύδετε.

Nolite quiescere, ô boves, sed festinate

Οἱ βόες οὐκέτι μένουσιν ἀλλὰ τὸ ἄροτρον αὖθις ἕλκουσιν.

Boves iam non remanent sed rursus aratrum vehunt

Boves in agrô dormiunt.

Ἐν τῷ ἀγρῷ οἱ βόες καθεύδουσιν.

Venite huc et expromete boves, ô servi.

Ἔλθετε δεῦρο, ὦ δοῦλοι, καὶ ἐξελαύνετε τοὺς βοῦς.

Aratrum portant et appropinquunt ad boves.

Τὸ κέντρον λαμβάνουσιν καὶ προσχωροῦσι τοῖς βουσίν.

Festinate, ô boves, nolite in agrô dormire.

Σπεύδετε, ὦ βόες, μὴ καθεύδετε ἐν τῷ ἀγρῷ.

Expromere boves non possibile est quod validi sunt.

Οὐ δυνατόν ἐστι τοὺς βοῦς ἐξελαύνειν· ἰσχυροὶ γάρ εἰσιν.

Ὁ μὲν Δικαιόπολις ἐλαύνει τοὺς βοῦς, οἱ δὲ βόες οὐκέτι ἕλκουσι τὸ ἄροτρον.

Dicæopolis boves ducit sed iam boves aratrum non vehunt.

Dominus servos invocat sed isti boves non agunt. (UTARE μέν... δέ... )

Ὁ μὲν δεσπότης τοὺς δούλους καλεῖ, οἱ δὲ δοῦλοι οὐ λαμβάνουσι τοὺς βοῦς.

Μὴ καθίζετε ἐν τῷ οἴκῳ, ὦ παῖδες, ἀλλὰ ἔλθετε δεῦρο καὶ συλλαμβάνετε.

Nolite domi remanere, ô pueri, venite autem huc atque adiuvate.

Nolite in agrô remanere, ô pueri, domum autem ite atque dormite.

Μὴ μένετε ἐν τῷ ἀγρῷ, ὦ παῖδες, ἀλλὰ εἰς τὸν οἶκον εἰσέλθετε καὶ καθεύδετε.

Οἱ παῖδες ἰσχυροί εἰσιν· λίθους γὰρ μεγάλους φέρουσιν.

Validi sunt pueri quod magnos lapides ferunt.

Servi sunt pigri et idcirco iam non laborant.

Ἀργοί εἰσιν οἱ παῖδες καὶ οὐκέτι πονοῦσιν.

Λαμβάνετε τὰ ἄροτρα, ὦ φίλοι, καὶ σπεύδετε πρὸς τοὺς ἀγροὺς.

Aratra ferte, ô amici, et festinate ad agros.

Solvite boves, ô servi, et in agrô aratra relinquete.

Λύετε τοὺς βοῦς, ὦ δοῦλοι, καὶ τὰ ἄροτρα καταβάλλετε ἐν τῷ ἀγρῷ.

Διὰ τί φεύγετε, ὦ παῖδες; Ἀνδρεῖοι ἔστε.

Quare fugite, ô pueri? Macte virtute estote.

Cur speratis, pueri? Nolite esse pigri!

Διὰ τί μένετε, ὦ παίδες; Μὴ ἀργοὶ ἔστε.

Ὅ τε δεσπότης καὶ ὁ δοῦλος βαδίζουσι πρὸς τὸν ἀγρόν. Ὁ μὲν δοῦλος τὸ ἄροτρον φέρει, ὁ δὲ δεσπότης ἐλαύνει τοὺς βοῦς. Ἐπεὶ δὲ τῷ ἀγρῷ προσχωροῦσιν, οἱ βόες οὐκέτι βαίνουσιν. Ὁ οὖν δεσπότης καλεῖ αὐτοὺς καί, ‘μὴ μένετε, ὦ βόες,’ φησίν, ‘ἀλλὰ σπεύδετε εἰς τὸν ἀγρόν.’ Οἱ δὲ βόες ἔτι μένουσιν. Ὁ οὖν δεσπότης τὸν δοῦλον καλεῖ καί, ‘ἐλθὲ δεῦρο, ὦ Ξανθία,’ φησίν, ‘καὶ συλλάμβανε. Οἱ γὰρ βόες μένουσι καὶ οὐ δυνατόν ἐστιν ἐλαύνειν αὐτοὺς εἰς τὸν αγρόν.’ Ὁ μὲν οὖν δοῦλος προσχωρεῖ καί, ‘ἀλλὰ δυνατόν ἐστι,’ φησίν· ’ἰδού,’ καὶ κεντεῖ τοὺς βοῦς. Οἱ δὲ οὐκέτι μένουσιν ἀλλὰ σπεύδουσιν εἰς τὸν ἀγρόν.

Dominus et servus ad agrum eunt. Aratrum servus fert et boves dominus ducit. Quum ad agrum appropinquunt, boves nullum faciunt gradum. Dominus igitur eos vocat et, “nolite quiescere, ô boves” inquit, “sed properate ad agrum.” Boves autem etiamnunc requiescunt. Dominus igitur servum invocat, “veni huc, ô Xanthia,” ait, “et adiuva. Boves quiescunt et impossibile est eos agere in agrum.” Servus appropinquit et “possibile autem,” ait: “ecce,” et aculeô boves stimulat. Hi non requiescunt sed ad agrum festinant.

Dominus et servus properant in agrum. Quum satis agrô propinqui sunt, boves gradus faciendi desinunt. Ut ii excitentur e rusticâ pace, dominus voce eos stimulat sed nullum facit ad opus agendum. Dominus igitur servum invocat et is ad domum accedit. Servus aculeô eos excitat et tum demum boves eunt ad agrum.

Ὅ τε δεσπότης καὶ ὁ δοῦλος εἰς τὸν ἀγρὸν σπεύδουσιν. Ἐπεὶ ἐγγὺς τοῦ ἀγροῦ εἰσι, οἱ βόες τελευτᾶσι βαδίζοντες καὶ ὁ δεσπότης καλεῖ αὐτοὐς· ἥκιστά γε. Ὁ γὰρ δεσπότης καλεῖ τὸν δοῦλον καὶ αὐτὸς πρὸς τὸν δεσπότην βαδίζει. Ὁ δοῦλος αὐτοὺς τῷ κέντρῳ κεντεῖ καὶ τέλος βαδίζουσιν εἰς τὸν ἀγρόν.

Dominus ad agrum festinat. Ad agrum oculos versat et dicit: “Quanti sunt in agrô lapides! Impossibile est metere. Veni huc, ô serve, forasque porta lapides!” Servus autem dicit: “Impossibile est tantos lapides foras expromere. Adiuva quoque et tu!”

Ὁ δεσπότης εἰς τὸν ἀγρὸν σπεύδει. Πρὸς τὸν ἀγρὸν βλέπει καὶ λέγει· ‘Τοσοῦτοι λίθοι εἰσιν ἐν τῷ ἀγρῷ. Οὐ δυνατόν ἐστι ἀροτρεύειν. Ἐλθὲ δεῦρο, ὦ δοῦλε, καὶ λάμβανε ἐκ τοῦ ἀγροῦ τοὺς λίθους.’ Ὁ δὲ λέγει· ‘Τοσοότους λίθους ἀδυνατόν ἐστι λαμβάνειν ἐκ τοῦ ἀγροῦ. Συλλάμβανε καὶ σύ.(!!!)’

2009-01-02T11:13:00.000-08:00

ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΠΟΡΙΩΝ

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Τοιοῦτος ὁ βίος ἡμῶν, ἀδελφοί, τῶν ζώντων πρόσκαιρα· τοιοῦτο τὸ ἐπὶ γῆς παίγνιον· οὐκ ὄντας γενέσθαι, γενομένους ἀναλυθῆναι· ὄναρ ἐσμὲν οὐχ ἱστάμενον, φάσμα τι μὴ κρατούμενον, πτῆσις ὀρνέου παρερχομένου, ναῦς ἐπὶ θαλάσσης ἴχνος οὔκ ἔχουσα, κόνις, ἄτμις, ἑωθινὴ δρόσος, ἄνθος καιρῷ φυόμενον καὶ καιρῷ λυόμενον, ἄνθρωπος ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ, ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ, οὕτως ἐξανθήσει, καλῶς ὁ θεῖος Δαβὶδ περὶ τῆς ἀσθενείας ἡμῶν ἐφιλοσόφησεν· καὶ ἐν ἐκείνοις πάλιν τοῖς ῥήμασι· “τὴν ὀλιγότητα τῶν ἡμερῶν μου ἀνάγγειλόν μοι.”

DE VARIIS QUÆSTIONIBUS
SANCTI GREGORII NAZIANZENI

Talis vita nostra, ô fratres, nobis ipsis humaniora agentibus, tale in terrâ gaudium. Parum creatores, liberamur quum creamur. Somnium sumus mutabile, quoddam spectrum imbecillum, volatus lassi avis, navis in mare nullam salutem habens, cinis, pulvis, ros matutinus, flos ad tempus mitis et ad tempus liber. Homo, sicut dies eius cibus, sicut flosculus agri, sic florebit. Divinus David de imbecillitate nostrâ pulchre philosophatus est et in illis rebus rursus:

PAVCITATEM·DIERVM·MEORVM·NVNTIA·MIHI